Özgür Açılım Platformu

Ali Bulaç’ın Zaman’da yayımlanan “İstanbul Sosyoloji’de Rezalet” başlıklı yazısından öğrendiğimize göre, İlahiyat öğrencisi iki genç kız, İ.Ü’ye bağlı bir enstitüye mekân olan Seyyid Hasan Paşa Medresesi’nde düzenlenen, Bulaç’ın da konuşmacı olarak katıldığı bir seminere alınmamışlar.

İstisna olmayan, yine de kendi özelliği içinde insanın kanını donduran bir ayrımcılık söz konusu olan. Kabahatlerinden büyük özürleriyle, o donan kanın bileklerinizden şıp şıp aktığını da hissettiriyorlar size. Fener-Rum Patriği Bartholomeos’un sözleri nasıl yorumlanırsa yorumlansın, çoktandır “çarmıh” ve “golgatha” terimlerini metaforik anlamlarıyla sıklıkla kullanıyoruz, yazar olarak.

Geçen sene mart ayında “Golgatha’ya Tırmanmak, Daima” başlığını taşıyan bir yazı yazmış ve bu yazıda Türkiye’de başörtülü kadınların meselelerinin siyasal bağlamda nasıl da paranteze alındığını anlatmıştım. Şimdi, daha önce bu köşede hiç yapmadığım bir şekilde uzun bir alıntıyla yazımı tamamlamak, özel bir kurumda çalışan başörtülü genç bir kızın o yazım bağlamında bana ilettiği mesajının bir bölümüne yer vermek istiyorum. Başörtülü bir genç kız olarak uzmanı olduğu alanda yükselebilmesinin katlanılması güç bir sessizlik ve körlemesine bir uyum şartına nasıl da bağlandığını uzun uzun anlatan genç kızın isteği üzerine de, ismini saklı tutuyorum.
Devamını Oku »

Ali Bulaç’ın konuşmacı olarak katıldığı “Sosyoloji öğrenimi” üzerine başlıklı programa;

Semineri takip etmek isteyen iki başörtülü öğrencinin içeri alınmadıkları gibi, ikna odasına alınan öğrencilere “çıkartın bunu” talimatıyla karşılaştılar.

Gelişmeden akşam haberdan olan Bulaç, bugünkü köşesinde “İstanbul Sosyoloji’de rezalet” olarak nitelendirdiği olayı yazdı.

İstanbul Sosyoloji’de rezalet

Perşembe günü İÜ Sosyoloji’de Oya Baydar’la “Sosyoloji öğrenimi” üzerine bir programa katıldım. Program davetini memnuniyetle kabul ettim.

Sosyoloji benim eleştirdiğim bir disiplin olmakla beraber sevdiğim bir alandı. Oya Baydar da benim gibi İÜ Sosyoloji bölümünden mezundu, üstelik ikimiz de uzun yıllar sonra okulumuzda konuşma fırsatını bulacaktık. Oya Baydar’ın binaya gelişi 40, benim 34 sene sonra oluyordu.

Program fakülte binasının hemen yanındaki Seyyid Hasan Paşa Medresesi’ni kullanan “Avrasya Enstitüsü”nde oldu. Ben binaya 20 dakika kala vardım. Enstitü müdürü beni ağırladı. Havadan sudan sohbet ederken, konu her nasılsa “başörtüsü yasağı”na geldi. Birilerinin neredeyse “çarşaf türü bir giysi” ile fakülteye girmek istediğini, kendisini “ikna edip” binaya sokmadıklarını anlattı. Ben olayın dersle ilgili olduğunu sandım. Biraz sonra Oya Baydar da geldi. Üzgündü.

Devamını Oku »

Bu yazıdaki koyu satırlar, Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un geçen hafta Trabzon’da Oruçreis Fırkateyni’nde yaptığı konuşmaya bir yanıt olarak ortaya koyulmuştur. Koyu olmayan kısımlar Bağbuğ’un konuşmasından alıntıdır.

Geç kalmış bir açıklama mıdır benimkisi? Hayır, zira haftada bir de yazsam, günübirlik veya üç günlük yazılar yazmamaya özen gösteriyor, her yazımda zamanlar ve mekanlar üstü olana, hakikate, yol açmak derdiyle kelimelerimi sıralıyorum.

Bugün sözleri benimkilerden etkili de olsa, hak’lı olmadığından, gücün doğruluğuna değil doğruluğun gücüne inandığımdan, güçlü rengi bu satırlara giydirmekte tereddüt etmiyorum.

Başbuğ’un çelişkiler abidesi konuşmasını çözmeye başlayalım.

Kendisi için söz konusu konuşmayı Trabzon’da yapmak ne kadar anlamlı ise, benim için de bu yazıyı Trabzon basınında yazmak o kadar anlamlıdır.
Devamını Oku »

Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. (Maide–8)

Ülkemizin  keder, zulüm ve acıyla yüklü sokaklarından yükselen seslerine kulak verdiğimizde insanca yaşamdan mahrum bırakılmış yığınların kâh hüzün dolu kâh umut yüklü feryatlarıyla karşılaşırız tıpkı gözlerimizin önündeki perdeyi kaldırarak insanları gözlemlediğimizde barakalarda yaşanan trajedilerle, fabrika ve tarlalarda süreduran sömürüyle, üniversitelerde yaşanaduran başörtüsü zulmüyle  ve özellikle de  Kürt yurttaşlarımıza (son zamanlarda daha da artan ve şiddetlenen) yönelik infaz ve katliamlarla karşılaşacağımız gibi.

Bir acı: ismi Ceylan Önkol’dur, Uğur Kaymaz’dır, Aydın Erdem’dir, Alaattin Karadaş’dır, Ecenur Özel’dir, Serap Eserdir, Sevgi Engindir, Erdal Eren’dir, Güler Zere’dir, Engin Ceber’dir, Dersim’dir, Piran’dır, Agiri’dir…
Devamını Oku »

Selman Demirci

Hislerim sarih, kelimelerim melal. Hep aynı sızıyı duyuyorum. Kim çaldı kelimelerimden yine. Bak yine anlatamıyorum. Allah’ım neden hükmedemiyorum kelama? Ma’lül sözlerim sözcüklerim. Teklifsiz cümlelerim. Bedihi manalara gebeyim İçinde mahsur kaldım çatlamalı kabuğum. Heybeme sığmıyor hayallerim. Kudretinden emin bir arslan kadar zavallıyım, koparılmış bir çiçek kadar özgür. Ellerimde kelepçe, mürekkebim kandan, kalemim müstakbel bir “ney”in anavatanından, ağulu nağmelere hamil, rakik dokunuşlara teşne, nazenin bir kamış. Yazmaya ne kadar da hazırım. Destursuz bismilsiz olmamalı sözlerim, kusursuz ve misilsiz olmalı. Bugüne kadar, hakikat namına ne biriktirmişsem azar azar, dökmeliyim ortaya. Kırıp dökmeden evirip çevirmeden haykırmalıyım artık, tedrici bir tekamül seyriyle büyüttüğüm ne varsa hak adına. Çağın tefessüh etmiş marazi zihniyetine tükürmeliyim, kendine getirici bir ağız dolusu hakikat!”Çilesiz suratlara tüküresim geliyor” Ya inananın mübarek ağzından çıkacak tükrüğü bile hak etmeyenlere ne yapmalı?” Acırım tükrüğe billahi tükürsem yüzüne”. . .
Devamını Oku »