Bu sebeple bizlerden yaşça büyük de olsa, tecrübeli de olsa ve hatta yıllardır sinema eleştirmeni de olsa, bir hata karşısında “Hak’kı ve sabrı tavsiye” niyetiyle sözümüz varsa dile getirmekten çekinmeyiz.

İşte genç biri tarafından kaleme alınan yazıya karşı “üniversite kantininden askerlik üzerine atıp tutmayı bir kenara bırak, biraz daha büyü” gibi bir üslup kullanan Ali Murat Güven, yıllardır sinema eleştirmeni olmasına rağmen, bir üniversite genci tarafından haklı bir şekilde eleştirildiği için buna tahammül edememiş görünüyor. Ve Doğu’da yaşayan yerel halka “feodal kırolar” diyerek de ne kadar yanlı bir yerde durduğunu belli ediyor. Sistemin dayatmaları karşısında ezilmiş, sömürülmüş bir topluma böylesi acımasız bir şekilde yaklaşmak, öğretmenlerin bölgeye gitmek istememelerinin sebeplerini sadece öğrencilerin Türkçeyi bilip, bilmemelerine bağlamak tam da ulusalcılık naraları atan birine yakışır.

Ayrıca dokuz yaşında tuvalalete gitmek için derdini anlatamayan bir çocuğun Türkçe bilmeyişini sorgulamadan evvel, kendisi Kemalizm denen ideolojiyi -ekonomik, sosyal ve birçok alanda o toplumu yok saydığını ve o toplumu şiddet yoluyla sindirmeye çalıştığını da (bknz. Diyarbakır Cezaevi) unutmayarak – sorgulamasını tavsiye ediyoruz.

Son olarak, A. M. Güven’in islami hassasiyetler üzerinden değil de, ulusalcı söylemler üzerinden olayı okuduğu çok belli oluyor. Biz zaten kendisinden islami bir hassasiyet de beklemiyorduk ama en azından bu hassasiyetler insani olabilirdi…

Hayatta hiç hoşlanmadığım bir şey varsa o da yorum altına yorum yazarak laf kalabalığı etmektir. Yine de şahsıma yönelttiğiniz iddialara bir iki cümleyle karşılık vermem gerekiyor. Savunma hakkımdır bu benim.

Öncelikle, evet, bir kaç tanesi dışında film eleştirisi yapmadım. Sinema diline hakim olma noktasında sizden fersah fersah uzak da olabilirim. Zaten iyi bir film okuyucusu olduğumu da hiçbir zaman iddia etmedim. Bu platformda bulunan arkadaşlar bilirler, sizin akıl dolu yazılarınızı da yeri geldiğinde onlarla paylaştım. Sizi çeşitli ortamlarda dinleme imkanı buldum. Hem de zevkle, can kulağıyla dinledim.

Bunları neden yazıyorum? Bilmenizi istiyorum ki şu an şu satırları yazan adam sizin karşınızda duran biri filan değil. Bilakis, sevdiği bir abisi tarafından hayal kırıklığına uğramış birinin üzüntüsüyle yazıyor.

Yazının “Kürtçülük” koktuğunu iddia etmeniz beni fena halde şaşırttı doğrusu. Çünkü Kürt değilim. Alevi veya solcu da değilim. İşte bildiğiniz, etrafınızda dolaşan arkadaşlar gibi Müslüman ve Tokatlı bir Türk olduğumu. Hem ne demek yani, mazlumu savunurken ille de kavmiyetçilik mi yapmak gerekiyor?

Yazının sonuna doğru bunun bir “kirli savaş” olduğunu, yitirilen genç askerlerin de bu komplonun birer kurbanı olduklarına değinmiştim. Benim yahut sizin gibi bu toprakların evlatları olan gencecik çocuklar “vatan kurtarma” adına Ergenekoncuların tuzaklarında hayatlarını kaybettiler.

Bu ülkede bir sistem sorunu var Murat abi! Bir asker sorunu var! Bürokratik bir azınlığın tüm köşe başlarını gaspı 86. yılını doldurdu, halen de devam ediyor! Ve hâlâ “Ne mutlu Türk’üm diyene!” öyle mi? Bunu kabul edemiyorum.

Murat abi,

“Çokbilmiş bıdı bıdılar” yapmaktan Allah’a sığınır, sizi de, bir öğrenciniz olarak daha itidalli ve “Peygamberi mutlu edecek düzeyde” merhamet dolu cümleler kurmaya davet ederim.

Öyle bir amaç taşımamakla birlikte eğer sizi kırdıysam hakkınızı helal edin.

….
“bence sen tam bir ikiyüzlülük ve üçkağıtçılık başyapıtı olan “İki Dil Bir Bavul”u izleyip onu yazmalısın bu sütunlarda… Tam da senin mantalitene sahip insanların övgülere boğacağı türden bir film o…
Çocuklarına 7 yaşına kadar Türkçe dilinde bir “Çişim geldi” demeyi bile (inadına inadına) öğretmemiş, ondan sonra da öğretmen bizim çocuklara niye ders veremiyor diye debelenen (ki aslında onu bile yapmayan) feodal kıroların öyküsü hiç kuşkusuz ki bu tek boyutlu bakışa çok daha iyi gelecektir.”

Acaba, ikimiz de gerçekten aynı filmden mi söz ediyoruz?

Sen eğer “Nefes” filmini izleyip yukarıda sıraladığın sonuçları çıkardıysan, dahası benim yazımdan “şok olduysan”, ben de (beni örtülü bir faşizanlıkla itham eden) bu fütursuz üslubun karşısında sana çok açıkça şunu demek isterim.

Ali Murat Güven olarak, ben de karşımda kalbi böylesine kabuk bağlamış bir okur tipi görmek istemiyorum. Benim okurum Kürt milliyetçisi ya da Türk milliyetçisi olmamalıdır. Okurlarımda aradığım en önemli iki erdem 1) Her türlü insani değere karşı azami düzeyde saygı 2) Peygamberi mutlu edecek düzeyde bir merhamet duygusuna sahip olmalarıdır.

Üslubunun soğukluğu ve bu savaşta yitip giden “Türk tarafına” yönelik derin merhametsizliğin, bu ülkenin son gençlik kuşağına yönelik olarak nicedir yaşadığım yoğun tedirginlik duygusunu iyiden iyiye pekiştiriyor.

Askerlik, ancak yapıldıktan sonra üzerine layıkıyla konuşulabilecek çok özel bir deneyimdir. Üniversite kantininden askerlik üzerine atıp tutmayı bir kenara bırak, biraz daha büyü, filmleri de hayatı da biraz daha empati kurarak okumaya alıştır kendini, ondan sonra bütün mantık sahibi insanların kalplerini parçalayan bir öyküyü (ki filmde anlatılan herşey dibine kadar gerçektir, 25 yıldır süregelen iç savaşta benzerleri binlerce kez yaşanmıştır) ve onu empati kuran bir dille ele almayı seçmiş bir yazarı “faşizm”le suçla.

Tekrar ediyorum; senin kuşağının bu “bütün dünyayı fethetmiş ve artık fethedeceği, öğreneceği, dinleyeceği, tövbe istiğfar edeceği hiç birşey kalmamış” tarzındaki bilgiç tavrı beni çok rahatsız ediyor.

Gençlik elbette ki yüksek bir heyecandır, düzene ateşli bir şekilde muhalefet etmektir, fakat asla 25.000 tane polis ve askerin cesedinin üzerinden çok bilmiş bıdı bıdılar yapmak değildir.

Git bak bakalım herhangi bir şehit ailesinin evine, olaylar onların evinden senin o soğuk, mesafeli, insanlardaki her türlü yurtseverce tezahürü “faşizm” olarak gören ve gösteren perspektifin gibi mi görünüyor?

“Nefes”, gerek teknik kalitesi, gerek senaryosu, gerek oyunculukları, gerekse anlattığı öyküde durmayı başardığı yer ile muazzam bir filmdir. Türk toplumu da geride kalan 3 haftada filmin hakkını yeterince teslim etti.

Filmin oyuncuları ve yapım ekibi, önceki gece emekli general Osman Pamukoğlu ile birliktte, aynı kadraj içinde “32′inci Gün”e çıkmayı reddettiler, Mehmed Ali Birand hayatının şokunu yaşadı ekip topluca stüdyoyı terk edince…

Sen ise hiç bir vicdani rahatsızlık çekmeden, bu insanları faşizan ideolojiye hizmet etmekle suçluyorsun.

Çok sevdiğin bir Kürt ya da Türk arkadaşının beyni, böyle kirli bir düzende hiç bir rolü bulunmamasına karşın yanıbaşında bir Kanas suikast silahının mermisiyle dağıtılana kadar anlayabileceğin bir film değildir “Nefes”…

Hoş zaten, filmle ilgili olarak keskin yargıların da etnik yelpazenin “Kürt” tarafında durduğunu fazlasıyla hissettiriyor. O yüzden, zaten istesen de empati kuramazsın bu duygusal öyküyle…

O nedenle, bence sen tam bir ikiyüzlülük ve üçkağıtçılık başyapıtı olan “İki Dil Bir Bavul”u izleyip onu yazmalısın bu sütunlarda… Tam da senin mantalitene sahip insanların övgülere boğacağı türden bir film o…

Çocuklarına 7 yaşına kadar Türkçe dilinde bir “Çişim geldi” demeyi bile (inadına inadına) öğretmemiş, ondan sonra da öğretmen bizim çocuklara niye ders veremiyor diye debelenen (ki aslında onu bile yapmayan) feodal kıroların öyküsü hiç kuşkusuz ki bu tek boyutlu bakışa çok daha iyi gelecektir.

Son söz olarak, yazdığım her satırın ardında sonuna kadar duruyorum. “Nefes” filminin eleştirisi, son yıllarda en inanarak yazdığım yazılardan biridir.