İkinci Dünya Savaşıyla birlikte Kıta Avrupa’sında şehirler harap ve bitap insanlar ise sakat kaladururken tüm çehrelerde aynı sorunun okunadurduğu gözlemlenmekteydi. Bu soru tüm bu keşmekeşin ortasında çaresiz bir halde yaşantısını devam ettirmeye çalışan Avrupalı insanın artık sürekli ama sürekli olarak soracağı ve ısrarla cevabını arayacağı ‘bu hal neyin nesi’ sorusundan başkası değildi.
Modernite macerası yani batılı beyaz adamın yeryüzünde cennet yaratma arzusu nih ayetinde başarısızlıkla sonuçlanıyor ve geride kaos, bunalım ve yozlaşı içerisindeki fertlerle enkaz yığını şehirler bırakıyordu. Mutluluk peşinde olarak hayatlarını sürdürebilme gayreti içerisindeki insanlar nihayetinde mutluluğa kavuşamıyor bilakis her şeye elveda diyerek intihara sürükleniyorlardı. Bu çelişkiler ve felaketler elbette ki toplumsal yaşamın bir vicdanı ve şahidi olan edebiyata da yansıyordu. Öyle ki S. Zweig Avrupa kültür ve medeniyeti çökmüştür inancıyla eşi ile birlikte intihar ederek geride ölüm ve ıstırap yüklü eserler bırakadururken Sartre Antona Mahpusları, Duvar, Bunaltı,Bekleyiş ve Tükeniş gibi eserlerinde tüm bu yaşanan trajedileri, hesaplaşmaları sorgulamaları dile getirmeye çalışır. Milan Kundera ve Romain Gary de savaş sonrası bu sefih dönemi iç hesaplaşmalarla anlatmaya çalışadururken aslen Cezayirli olan Albert Camus ise düşün dünyasına yabancılaşma, varoluş ekseninde eserler kazandırır ve bu eserlerle birlikte yepyeni bir düşünce tarzı da söz konusuydu ki bu hayatı anlamsız ve bir boşluk olarak gören absürd felsefesiydi.
Devamını Oku »
