Yorgun şiir

Ara 1, 2009 by Özgür Açılım

Kelimeler yorgun anlatamıyor derdini,
Virgül yorgun bölmekten cümleyi
Nokta durgun, anlayamıyor önündeki hengameyi!

Üzerine and içilen Kalem,
Yorgun gönüldekini yazmaya
Hataları düzeltmekten silgi yorgun!…

Ünlem kırgın noktaya,
Duramıyor eskisi gibi ayakta…

Mısralar solgun, düşerken g’öz’ünden yaşlar
Anlamı yüklenemeyen dizeler şaşkın,
Yusuf düşkün, İbrahim üzgün…

Dargın Musa emaneti sırtlayamayan Harun’a,
Yelkovanı kovalamaktan akrep yorgun,
Zaman sürgün sonsuza,
Alem Rahman’a vurgun!..

Damlaları taşıyamayan bulut yorgun,
Sabah karşılayamıyor güneşi
Ay ışığına tutkun deniz,
Gece yorgun,
Kuşlar uçmaktan, zaman akmaktan
Sema susmaktan yorgun…

“yoksa siz ey müminler, kendinizden evvel geçenlerin halleri hiç başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız?(bakara 214)”